βιβλίο

Η ιστορία ενός σκυλιού - Μαρκ Τουέιν - A Dog's Tale - Mark Twain - Vegan in Athens

Βιβλίο: Η ιστορία ενός σκυλιού – Μαρκ Τουέιν

Όλο το χρόνο μου αρέσει να διαβάζω όμως, όπως ίσως κι εσείς, τα καλοκαίρια έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο και πραγματικά μπορώ να βυθίζομαι σε ιστορίες και σκέψεις, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τον ήλιο, τις βόλτες, την θάλασσα, τους πολύωρους καφέδες σε όμορφες πόλεις. Φέτος το καλοκαίρι βρίσκομαι για άλλη μια φορά στην πανέμορφη Κρήτη, την γενέτειρά μου μαζί με την Πέτρα, τον σύντροφό μου και μερικά υπέροχα βιβλία!

Σήμερα λοιπόν δεν θα μοιραστώ μαζί σας κάποια από τις απλές, καλοκαιρινές συνταγές που φτιάχνουμε αυτές τις μέρες αλλά ένα όμορφο βιβλιαράκι που μου έδωσε μια αγαπημένη φίλη, η Βίκη, όταν βρεθήκαμε έπειτα από πολύ καιρό στο Vegan Life Festival, την μετάφραση του οποίου έχει κάνει η ίδια. Ο λόγος που το μοιράζομαι μαζί σας είναι γιατί το θεωρώ ένα από τα βιβλία εκείνα που όπως θα έλεγε και ο Κάφκα αποτελεί το τσεκούρι για την παγωμένη θάλασσα μέσα μας, καθώς χρησιμοποιώντας τα λογοτεχνικά εργαλεία που έχει στην διάθεσή του ο συγγραφέας αφυπνίζει τον αναγνώστη και τον παροτρύνει να αναθεωρήσει στάσεις και θέσεις.

Η ιστορία ενός σκυλιού είναι ένα πολύ όμορφο και συγκινητικό διήγημα, μια ιστορία την οποία αφηγείται ένας θηλυκός σκύλος, η Αϊλίν Μειβουρνίν. Στην αρχή είναι διασκεδαστική έως και αστεία πολλές φορές καθώς περιγράφει την ζωή της ως κουτάβι μαζί με την μητέρα της.

 

Η ιστορία ενός σκυλιού - Μαρκ Τουέιν - A Dog's Tale - Mark Twain - Vegan in AthensΟ πατέρας μου ήταν Αγίου Βερνάρδου, η μητέρα μου κόλεϊ αλλά εγώ είμαι Πρεσβυτεριανή. Έτσι μου είχε πει η μητέρα μου, εγώ προσωπικά δεν καταλαβαίνω αυτές τις ωραίες διακρίσεις… (σελ. 7)

Μια πρώτη αιχμή προς τον αναγνώστη, που διακόπτει αιφνίδια την ευχάριστη ροή της ιστορίας, γίνεται μέσα από τον ανεξήγητο για την ίδια αποχωρισμό της από την μητέρα της, με σκοπό να κατοικίσει σε ένα άλλο σπιτικό. Η ιστορία αποκτά νέα ισορροπία, με τα πράγματα να κυλούν ομαλά χάρη στην ευγνωμοσύνη και την αφοσίωσή της προς το “αφεντικό” της, διακεκριμένο επιστήμονα, και την έλευση του μικρού της κουταβιού και ενός ανθρώπινου μωρού στην οικογένεια. Μια πυρκαϊά όμως πυροδοτεί την ανατροπή του κλίματος και τα όποια θετικά συναισθήματα δίνουν την θέση τους στον προβληματισμό και την ανησυχία για την τύχη των ζώων που εξαρτώνται από τον άνθρωπο. Πλέον η Αϊλίν Μειβουρνίν διηγείται, μέσα από την δική της ματιά – την οποία προσεγγίζει πολύ όμορφα ο συγγραφέας – πώς βιώνει ένα μη ανθρώπινο ζώο που φέρει το ρόλο του κατοικίδιου την αγριότητα, την βαναυσότητα και τέλος την αγνωμοσύνη του ανθρώπου, τον φόβο, την άδικη αντιμετώπιση του ως χρηστικού αντικειμένου.

Η ιστορία ενός σκυλιού, γράφτηκε σε μια εποχή (το 1903) όπου ο διάλογος για την ηθική αντιμετώπιση των μη ανθρώπινων ζώων ήταν σχεδόν ανύπαρκτος και η κακομεταχείρισή τους ήταν ο κανόνας. Ο Μαρκ Τουέιν φαίνεται ότι επιδιώκει να προκαλέσει τον αναγνώστη να δει μέσα από τα μάτια ενός σκύλου και να ταυτιστεί, να ζήσει νοερά την βαναυσότητα που βιώνουν, βίωσαν και θα βιώσουν αμέτρητα ζώα εξαιτίας της δήθεν επιστημονικής δεινότητας. Οι τεχνικές που χρησιμοποιεί για να το πετύχει είναι αφενός η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και αφετέρου η σκιαγράφηση με επιδέξια λογοτεχνάσματα των διαφορών μα κυρίως των ομοιοτήτων στη σκέψη και στη συναίσθηση μεταξύ ανθρώπου και σκύλου.

Αγαπητοί αναγνώστες,Η ιστορία ενός σκυλιού - Μαρκ Τουέιν - A Dog's Tale - Mark Twain - Vegan in Athens
Αυτή είναι η ιστορία μου. Πρόλαβα να τη γράψω λίγο πριν από το τέλος και ό,τι διηγούμαι είναι πέρα για πέρα αληθινό. Αν και κάποια από τα πράγματα που αναφέρω είναι αρκετά πολύπλοκα για να γίνουν κατανοητά από το σκυλίσιο μυαλό μου, είμαι βέβαιη πως για εσάς θα είναι ξεκάθαρα και ευκολονόητα. Πιστεύω πως όταν τη διαβάσετε θα γίνετε σοφότεροι όσον αφορά την επίδραση που έχετε εσείς, οι άνθρωποι, πάνω στη δική μας ζωή, στη ζωή των ζώων. Αυτός, εξάλλου, είναι και ο λόγος που την έγραψα.
Με βαθιά εκτίμηση,

Αϊλίν Μέιβουρνιν

H ιστορία ενός σκυλιού εμφανίστηκε πρώτη φορά σε συνέχειες στο περιοδικό Harper’s Magazine. Έναν χρόνο μετά κυκλοφόρησε με τη μορφή βιβλίου για λογαριασμό της αγγλικής National Anti-vivisection Society. Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνεται και ένα γράμμα του Μαρκ Τουέιν προς τον γραμματέα της οργάνωσης.

Δεν με ενδιαφέρει να γνωρίζω εάν η ζωοτομία αποφέρει ή όχι αποτελέσματα επωφελή για την ανθρώπινη φυλή. Ακόμα και αν γνώριζα ότι τα αποτελέσματά της είναι επωφελή για τους ανθρώπους, δεν θα απομακρυνόταν η εχθρότητα που τρέφω για αυτήν… (σελ. 37)

Εκδ. Κυαναυγή, 2016. μτφ Βίκη Ξηρακιά, σελ. 42 [Mark Twain – A Dog’s tale, 1903]

Facebookpinterestmail
In the shadow of man - Jane Goodal - Στη σκιά του ανθρώπου - veganinathens.com

Βιβλίο: «Στη σκιά του ανθρώπου» – Jane Goodall

Εν όψει της επίσκεψης της Jane Goodall στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου, ξαναδιάβασα το βιβλίο της «Στη σκιά του ανθρώπου» απολαμβάνοντας ξανά την αφήγηση μιας περιπέτεια που – για καλό – δεν έχει ακόμα τελειώσει. Η παρουσίαση του βιβλίου είναι αναδημοσιευμένη από τον βιβλιο – ιστότοπο «Πανδοχείο» : https://pandoxeio.com/2016/11/29/goodall/.

Η Jane Goodall, μια παγκοσμίως γνωστή πρωτευοντολόγος, είναι η πρώτη που μελέτησε για πολλά χρόνια τους χιμπατζήδες στο φυσικό τους περιβάλλον και τα πορίσματά της γνώρισαν μεγάλη αναγνώριση από την επιστημονική κοινότητα και το ευρύ κοινό. Στη σκιά του ανθρώπου περιγράφει το πώς βρέθηκε από την Μ. Βρετανία στην Αφρική στις αρχές της δεκαετίας του ’60, χωρίς επιστημονικό υπόβαθρο και υποδομές προκειμένου να παρατηρήσει και να καταγράψει την άγνωστη μέχρι τότε συμπεριφορά των χιμπατζήδων που ζούσαν στην περιοχή του ποταμού Γκόμπι· πώς χρησιμοποιούν και πώς φτιάχνουν εργαλεία, πώς κυνηγούν και μοιράζονται το κυνήγι, και πώς εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους, τα οποία είναι πανομοιότυπα με τα δικά μας. Πολλές από τις στάσεις του σώματος και τις χειρονομίες της μη γλωσσικής επικοινωνίας τους δεν είναι απλώς παρόμοιες με τις δικές μας, αλλά εμφανίζονται σε παρόμοιες περιστάσεις και υποδηλώνουν ως επί το πλείστον το ίδιο πράγμα.… (σ. 16).

jane-goodall-4

Η μελέτη της σε συνδυασμό με άλλες μελέτες θηλαστικών που εμφάνιζαν πολύπλοκη κοινωνική οργάνωση σύμφωνα με την ίδια ανάγκασε την επιστήμη να αναθεωρήσει την στάση της προς τα μη ανθρώπινα ζώα. Έγινε όλο και πιο σαφές ότι είμαστε μέρος του ζωικού βασιλείου, κι όχι κάτι ξέχωρο από αυτό… Οι διαφορές που έχουμε από τα άλλα ζώα είναι διαφορές βαθμού και όχι ποιότητας (σ. 22).

Ένα από τα στοιχεία που κάνει το βιβλίο πολύ ενδιαφέρον είναι ότι η Goodall έδωσε ονόματα στους χιμπατζήδες, κάτι ωστόσο που κατακρίθηκε από πολλούς επιστήμονες που θεωρούν ότι ονοματίζοντας τα ζώα πέφτει κανείς στο σφάλμα του ανθρωπομορφισμού. Εκείνη υποστήριξε ότι πάντα πίστευε πως υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ατόμων, και επιπλέον, ένα όνομα δεν κάνει περισσότερο κάποιον άτομο απ’ ότι ένας αριθμός, σίγουρα όμως τον θυμάσαι πιο εύκολα (σ. 70). Θετική ή αρνητική για την επιστήμη η ύπαρξη ονομάτων, για την τέχνη του λόγου είναι προϋπόθεση. Έτσι η συγγραφέας αφηγείται τις ιστορίες πλασμάτων με όνομα, συνεπώς με ξεχωριστές προσωπικότητες, εξατομικευμένα χαρακτηριστικά και διαφορετικές συμπεριφορές, πράγμα που προσθέτει ζωντάνια στις ιστορίες και τις περιγραφές της.

jane-goodall-a_

Έτσι ο αναγνώστης θα επικοινωνήσει με δυο καλούς φίλους τον Δαυίδ τον Γκριζογένη και τον Γολιάθ, τους πρώτους χιμπατζήδες που επέτρεψαν στην ερευνήτρια να τους προσεγγίσει, την Φλο, μια ηλικιωμένη θηλυκιά που παρά την ηλικία της αποτελούσε το αντικείμενο πόθου κάθε αρσενικού χιμπατζή όταν βρισκόταν σε οίστρο, τον γηραιό κύριο ΜακΓκρέγκορ που προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα και έζησε ένα τραγικό τέλος ή τον Χάμφρεϋ αγαπημένο φίλο του κυρίου ΜακΓκρέγκορ, ο οποίος, καθώς δεν ήταν παρόν κατά τον θάνατό του, τον έψαχνε μάταια για αρκετό καιρό μετά. Άλλωστε, οι πολλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες πορτρέτων χιμπατζήδων που υπάρχουν στο βιβλίο, εξοικειώνουν τον αναγνώστη με τις διαφορετικές τους προσωπικότητες.

jane-goodall-3_

Στα πρώτα τρία κεφάλαια του βιβλίου η Goodall περιγράφει πώς η παιδική της φαντασίωση να επισκεφτεί την Αφρική τελικά πραγματοποιήθηκε, τις πρωτόγονες συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό όπου διέμενε μαζί με την μητέρα της καθώς και την πολύτιμη βοήθεια που της προσέφερε η παρουσία και η ενθάρρυνσή της. Και ενώ φαίνεται ότι ούτε καν η ελονοσία δεν κατάφερε να κάμψει την αποφασιστικότητα της νεαρής ερευνήτριας, το γεγονός ότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν κατάφερνε να πλησιάσει και συχνά ούτε καν να δει χιμπατζήδες καθώς ούτε αυτοί ήταν εξοικειωμένοι με την ανθρώπινη παρουσία αλλά ούτε και η ίδια είχε ενσωματωθεί στις νέες συνθήκες, άρχισε να την αποθαρρύνει.

Η πρώτη κοντινή επαφή της μαζί τους έγινε εφικτή αρκετό καιρό μετά την έναρξη του ερευνητικού της προγράμματος και την αναφέρει ως την σημαντικότερη μέχρι τότε στιγμή της ζωής της. Ένα απόγευμα, δυο αρσενικοί χιμπατζήδες, ο Δαυίδ και ο Γολιάθ, την άφησαν να τους πλησιάσει. Ο Δαυίδ, καθώς σηκώθηκε και την κοίταξε επίμονα στάθηκε σε ένα σημείο όπου η μακριά απογευματινή μου σκιά έπεσε επάνω του…. Αργότερα αυτό το περιστατικό θα είχε για μένα μια σχεδόν αλληγορική σημασία, αφού απ’ όλα τα πλάσματα που υπάρχουν σήμερα, μόνο ο άνθρωπος, με τον ανώτερο εγκέφαλο και την ανώτερη σκέψη του επισκιάζει τον χιμπατζή. Μόνο ο άνθρωπος ρίχνει τη σκιά του αφανισμού στην ελευθερία του χιμπατζή στα δάση… (σ. 37).

jane-goodall-b_

Σήμερα μπορεί να είναι γνωστό ότι ο χιμπατζής είναι ο πιο κοντινός συγγενής του ανθρώπου, όμως πόσο έχουμε κατανοήσει την νοημοσύνη και τα συναισθήματα αυτών των ζώων; Η Goodall περιγράφει την ευρηματικότητα που επιδείκνυαν οι χιμπατζήδες προκειμένου να κλέψουν μπανάνες ή κουβέρτες από τον καταυλισμό στον οποίο διέμενε η ίδια, να ανέβουν στην ιεραρχία ή απλώς να περάσουν πιο ευχάριστα τον χρόνο τους. Μια από τις σπουδαιότερες παρατηρήσεις της ήταν η κατασκευή και χρήση απλών εργαλείων για την αναζήτηση τροφής, για να μάχονται, για να εξερευνήσουν ή ακόμα και για να γιατρέψουν μια πληγή κάτι που μέχρι τότε θεωρούνταν αποκλειστικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου.

jane-goodall-c_

Βασισμένο σε μια δεκαετή μελέτη, το βιβλίο, καθώς μιλάει για τη ζωή και τις περιπέτειες χιμπατζήδων όλων των ηλικιών και χαρακτήρων, εξετάζει όλες τις ηλικιακές φάσεις και τις συμπεριφορές που παρατηρούνται σε αυτές καθώς και πώς το περιβάλλον ανάπτυξης μπορεί να επηρεάσει την ψυχοσωματική ανάπτυξη των ατόμων, όπως ακριβώς και στον άνθρωπο. Έτσι, η Goodall διαπίστωσε, για παράδειγμα, ότι υπάρχουν καλές και κακές μητέρες, μητέρες που θρηνούν τον θάνατο του παιδιού τους, ότι το παιχνίδι είναι σημαντικό για την ανάπτυξη των παιδιών και την προσαρμογή τους στο περιβάλλον, ότι τα παιδιά που μένουν ορφανά ή παραμελούνται σε μικρή ηλικία υποφέρουν από κατάθλιψη ή εμφανίζουν αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και συχνά δεν αναπτύσσονται φυσιολογικά ακόμα και αν υπάρχει διαθεσιμότητα τροφής.

jane-goodall

Στα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου η συγγραφέας πραγματεύεται, στηριζόμενη πάντα στις μελέτες και την εμπειρία της με τους χιμπατζήδες, την αλληγορική σημασία της ανθρώπινης σκιάς πάνω στον χιμπατζή τόσο από εξελικτική όσο και από ηθική σκοπιά. Καθώς οι ελάχιστοι εναπομείναντες πλέον χιμπατζήδες έχουν χάσει τα φυσικά οικοσυστήματα στα οποία διέμεναν λόγω της εξάπλωσης της γεωργίας και της υλοτομίας, θηρεύονται συστηματικά για το κρέας τους, πωλούνται σε ερευνητικά εργαστήρια, φυλακίζονται σε ζωολογικούς κήπους,  αποτελούν μόνο ένα από τα πολλά άγρια είδη που απειλούνται με εξαφάνιση (σ. 375). Παρόλο που η ίδια δεν φαίνεται να αντιτίθεται πλήρως με την χρήση πειραματοζώων, επισημαίνει ότι ο άνθρωπος, μη έχοντας έρθει σε επαφή με την πραγματική φύση των ελεύθερων χιμπατζήδων, τους θεωρεί υποκείμενα προς εκμετάλλευση, δημιουργώντας αποκρουστικές συνθήκες διαβίωσης για τους χιμπατζήδες τους οποίους στεγάζουν το μεγαλύτερο διάστημα κατά μόνας, σε μικρά κλουβιά με μεταλλικές μπάρες, όπου δεν έχουν τίποτα να κάνουν εκτός από το να περιμένουν κάποιο νέο και συχνά τρομακτικό ή οδυνηρό πείραμα(σ. 377).

jane-goodall-2_

Κλείνοντας το βιβλίο, η Goodall μοιράζεται αναμνήσεις και συναισθήματα από την κοινή ζωή τους, φτάνοντας δεκαεφτά χρόνια μετά την συγγραφή του βιβλίου, το 1987, για να μας ενημερώσει για τις τύχες αρκετών από τους ήρωες που μας έχει γνωρίσει αλλά κάνοντας και έναν μικρό απολογισμό για την δεκαετή της περιπέτεια, η οποία πέρα από τις γνώσεις που πρόσφερε γύρω από τους χιμπατζήδες, πρόσφερε και το απαραίτητο υλικό για να δοθεί υπόσταση σ’ εκείνους που έζησαν και ζουν Στη σκιά του ανθρώπου.

Εκδ. Αντιγόνη, 2014, μτφ. Σταύρος Καραγεωργάκης, σ. 448. Περιλαμβάνονται επίμετρο για την ζωή και το έργο της από τον μεταφραστή, εργογραφία, προτεινόμενη βιβλιογραφία, γλωσσάρι και ευρετήριο. [Jane Goodall, In the shadow of man, 1971].

Facebookpinterestmail
Βιβλίο - Ο επαναστάτης της φακής - Vegan in Athens

Βιβλίο: Χρήστος Γεωργιάδης – Ο επαναστάτης της φακής

Ο επαναστάτης της φακής αποτελεί, από όσο γνωρίζω, το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο vegan θεματολογίας στην χώρα μας και απευθύνεται κυρίως στους νέους. Μέσα από τους προβληματισμούς και τις δράσεις δύο εφήβων ξεδιπλώνεται το δράμα που βιώνουν τα μη ανθρώπινα ζώα εξαιτίας των πρακτικών της σύγχρονης βιομηχανικής κτηνοτροφίας, πτηνοτροφίας και γαλακτοπαραγωγικής διαδικασίας, με την τελευταία να είναι η πιο δραματική, αφού βεβηλώνει τον ιερό δεσμό μητέρας και παιδιού με σκοπό το κέρδος. Παράλληλα με την πλοκή της ιστορίας αναδεικνύονται αφυπνιστικά κείμενα για την περιβαλλοντική κρίση, την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας αλλά και συγκεκριμένα για τα δικαιώματα των μη ανθρώπινων όντων, που στην παρούσα χρονική στιγμή, ως πιο αδύναμα απέναντι στην ανθρώπινη “υπερδύναμη” στερούνται αναγνώρισης εγγενούς αξίας και δικαιωμάτων, ζουν ένα σύγχρονο Άουσβιτς, ένα καθεστώς δουλειάς χείριστης μορφής.

Όλα ξεκινούν όταν ένα βράδυ, ο Αστέριος, ένας ομιλών γκιώνης φτάνει στο παράθυρο του Νικηφόρου, νεαρού μαθητή που έχοντας μεταβεί από την παιδική ηλικία στην εφηβεία βρίσκεται αντιμέτωπος με πλήθος ερωτημάτων και αντιφάσεων σχετικά με την ζωή και τον κόσμο, την δικαιοσύνη και την αδικία με αποκορύφωμα την βάναυση στάση του ανθρώπου απέναντι στα μη ανθρώπινα, αισθανόμενα όντα. Ο Νικηφόρος, ως έφηβος με οξυμένα κοινωνικά αντανακλαστικά και ιδιαίτερες ευαισθησίες, επιλέγει να μην αποστρέψει το βλέμμα του από τις προβληματικές καταστάσεις που διαπιστώνει κατά την λειτουργία της κοινωνίας.“Είμαι ο Νικηφόρος και θέλω να αλλάξω τον κόσμο.” Μ’ αυτή την πρόταση ξεκινάω . Το λέω συνεχώς στον εαυτό μου για να του το υπενθυμίζω και να μην ξεχαστεί μέσα στην πεζή μας πραγματικότητα.

Σύμμαχοι του Νικηφόρου στον αγώνα του γίνεται ο σοφός Αστέριος, ο Αλήτης, ο πιστός τετράποδος φίλος του, ο καθηγητής φιλοσοφίας και η μητέρα του. Καθένας από αυτούς τους χαρακτήρες συνεισφέρει με διαφορετικό τρόπο στην διαδικασία συνειδητοποίησης και εσωτερικής αλλαγής του νεαρού. Ο Αλήτης, πιστός και υπομονετικός, τον συνοδεύει στους περιπάτους σε έναν λόφο απ’ όπου μπορούν οι δυο τους να παρατηρούν τον κόσμο από απόσταση, μια συνθήκη αναγκαία για να τον αλλάξουν.

Ο καθηγητής δεν παρέχει απλώς γνώσεις αλλά ενισχύει την θέληση, το πείσμα του Νικηφόρου – ο οποίος φαίνεται να αγωνίζεται μόνος του συχνά καλούμενος να αντιμετωπίσει τα πειράγματα των συμμαθητών του – διδάσκοντάς του καταρχήν ότι πολλά συγκλονιστικά γεγονότα που επηρέασαν βαθύτατα τις εξελίξεις και την πορεία της ανθρωπότητας ξεκίνησαν από την αποφασιστικότητα ενός ατόμου ή έστω μιας μικρής ομάδας ατόμων. Άλλωστε “αν θες να μάθεις την δύναμη του ενός, κοιμήσου σε μια σκηνή με ένα κουνούπι”.

Η μητέρα του Νικηφόρου συμμερίζεται τους προβληματισμούς του γιου της και τον καθοδηγεί ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα αναζητήσει τις απαντήσεις που χρειάζεται, στέκεται δίπλα τους στις αναζητήσεις του σαν συνομιλητής, σαν μητέρα αλλά και σαν άνθρωπος που ψάχνει για την αλήθεια.

Ωστόσο τον καταλυτικότερο ρόλο τον παίζει ο Αστέριος, μια υπερβατική φωνή – ή μήπως μια εσωτερική φωνή που ενυπάρχει σε όλους μας; – που αφενός ενθαρρύνει και αφετέρου αφυπνίζει αποκαλύπτοντας αλήθειες τόσο προφανείς και όμως τόσο καλά κρυμμένες πίσω από το παρασκήνιο στο οποίο έχει ωθηθεί ο αισθανόμενος άνθρωπος, έχοντας επιτρέψει σε έναν μαλθακό και ανάλγητο εαυτό-καρικατούρα να διαδραματίζει τον ρόλο πρωταγωνιστή. Ο πραγματικός σας εαυτός είναι ο αισθανόμενος άνθρωπος που υπάρχει μέσα σας επειδή είστε φτιαγμένοι από ζωή. Είναι αυτός που νιώθει συμπόνια γιατί είναι άρρηκτα δεμένος με την αισθανόμενη ζωή. Όμως στην σημερινή πραγματικότητα αυτός ο εαυτός έχει παραμεριστεί και ωθηθεί στο παρασκήνιο και στο περιθώριο ενώ την ίδια στιγμή στο προσκήνιο κυριαρχεί ένας άλλος αποσυνδεδεμένος εαυτός. Ένας εαυτός καρικατούρα του δυναμικού που κρύβεται μέσα σας.

Έτσι ο “επαναστάτης της φακής” – ένα αρχικά υποτιμητικό παρατσούκλι που δόθηκε στο Νικηφόρο από τους συμμαθητές του – γίνεται ένας πραγματικός επαναστάτης απέναντι στο κατεστημένο και τα στερεότυπα και ξεκινά έναν αγώνα για την ζωή και την ελευθερία όλων των αισθανόμενων όντων. Καταναλωτής ζωικών και επαναστάτης δεν γίνεται. Όποιος καταπιέζει τα ζώα μέσα από τις καθημερινές του συνήθειες όπως η διατροφή, ή η ένδυση ενώ την ίδια στιγμή κάνει τον επαναστάτη, κοροϊδεύει τον εαυτό του και ας μάχεται δήθεν για ελευθερία και δικαιοσύνη. Ο μόνος πραγματικός επαναστάτης είναι αυτός της φακής γιατί η πραγματική επανάσταση απελευθερώνει την ζωή από την αδικία και αλλάζει τις αξίες και την κουλτούρα μας. Τα ζώα αν μπορούσαν να μιλήσουν την γλώσσα μας θα μας ζητούσαν να γίνουμε επαναστάτες της φακής.

Στην πορεία εμφανίζεται μια πολύτιμη σύντροφος – συμμαθήτρια του Νικηφόρου, με την οποία αναπτύσσουν δράσεις προκειμένου να ενημερώσουν όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους σχετικά με την εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων. Ωστόσο η πραγματική πρόκληση έρχεται όταν ένας πτηνοτρόφος εγκαταλείπει, φυλακισμένες μέσα σε κλουβιά και νηστικές, εκατοντάδες κότες. Οι δυο νέοι θα κληθούν να αναλάβουν σύντομα δράση προκειμένου να απελευθερώσουν τα βασανισμένα πτηνά και να τους επιτρέψουν να επιβιώσουν και να ζήσουν ελεύθερα.

Ο Επαναστάτης της φακής αφηγείται μια αξιανάγνωστη ιστορία, με βασικό στόχο την αναθεώρηση παγιωμένων στάσεων και αντιλήψεων, την ενημέρωση σχετικά με τις ανισότητες μεταξύ δυνατών και αδύναμων και την κινητοποίηση του ειρηνικού επαναστάτη και της επαναστάτριας, του ανθρώπου των έργων και -αν και λογοτεχνία- όχι μόνο των λόγων. Ως λογοτεχνικό ανάγνωσμα επιχειρεί να ανατρέψει την άγνοια και την αναλγησία του σύγχρονου ανθρώπου, μιλάει με ειλικρίνεια και αγάπη, λέγοντάς μας πως για να δούμε την αλλαγή που θέλουμε στον κόσμο, πρέπει να γίνουμε εμείς η αλλαγή, υιοθετώντας καταρχήν διατροφικές και λοιπές καθημερινές συνήθειες που αποκλείουν την εκμετάλλευση ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων.
Ο συγγραφέας Χρήστος Γεωργιάδης ξεκινάει και εγώ κλείνω με τα λόγια του Milan Kundera στην Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.
Η αληθινή ανθρώπινη καλοσύνη, σε όλη της την αγνότητα και ελευθερία, μπορεί να έρθει στο προσκήνιο μόνο όταν ο παραλήπτης της δεν έχει καμία δύναμη.
Η αληθινή ηθική δοκιμασία της ανθρωπότητας, η θεμελιώδης δοκιμασία της (η οποία βρίσκεται βαθιά κρυμμένη), αποτελείται από τη στάση της απέναντι σε εκείνους που είναι στο έλεός της, τα ζώα. Και από αυτή την άποψη η ανθρωπότητα έχει υποστεί μια τεράστια πανωλεθρία τόσο θεμελιώδη που όλες οι άλλες πηγάζουν από αυτήν.

Εκδόσεις Ειρηνική διατροφή, 2015, σελ. 97
Το βιβλίο δεν κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή, αλλά διανέμεται δωρεάν εδώ.

 

Facebookpinterestmail