Λόγος

Moby Porcelain - Μια αυτοβιογραφία - Vegan in Athens

Βιβλίο: Porcelain: Μια αυτοβιογραφία – Moby

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν η ηλεκτρονική μουσική και τo rave ήταν στο αποκορύφωμά τους, ήμουν μια έφηβη που ενθουσιαζόταν με την rock, την punk και την brit pop που επίσης εκείνη την εποχή αναδυόταν. Άκουγα Ramones, Pulp και Oasis αγνοώντας οποιαδήποτε κασέτα (και αργότερα cd) περιείχε κάποιο άλλο είδος. “Καταρχήν αυτό δεν είναι μουσική” έλεγα για την ηλεκτρονική, όποτε και αν γινόταν κουβέντα. Ένα απόγευμα όμως στις αρχές των ’00s, στο μικροσκοπικό, φοιτητικό μου σπίτι άκουγα για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο το “Everloving” από τον δίσκο “Play” και ένιωσα ότι ακούω κάτι διαφορετικό και μοναδικό μετά από καιρό. Παρότι το συγκεκριμένο κομμάτι δεν είναι το ηλεκτρονικό παράδειγμα που συναντάμε στη μουσική του Moby, μέσα του είναι ευδιάκριτο το προσωπικό του στυλ, η υπογραφή του, το αέρινο και αισιόδοξο στοιχείο. Νομίζω στην Ελλάδα, οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον Moby μέσα από τους δίσκους “Play” και “18”, από τους οποίους ακόμα και σήμερα 16-18 χρόνια μετά παίζονται κομμάτια στα ραδιόφωνο. Από την άλλη πολλοί από εμάς ξαναγνωρίσαμε τον Moby ως ένθερμο υποστηρικτή των δικαιωμάτων των μη ανθρώπινων ζώων, ως vegan ακτιβιστή.

Στο Porcelain διαβάζουμε ότι ήδη από το 1987, όταν ακόμα δεν ήταν γνωστό καν πώς προφέρεται η λέξη “vegan” ο Moby είχε υιοθετήσει αυτό τον τρόπο ζωής για ηθικούς λόγους. Σήμερα, ακριβώς τριάντα χρόνια μετά, ο αγώνας για τα δικαιώματα των μη ανθρώπινων ζώων βρίσκεται για αυτόν στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων του. Ο γνωστός μουσικός σήμερα ζει στο Λος Άντζελες, έχει το δικό του vegan εστιατόριο και δίνει μια συναυλία το χρόνο, τα έσοδα της οποία πηγαίνουν σε φιλοζωικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς. Φυσικά παραμένει πάντα μουσικός αλλά σήμερα η μουσική γι’ αυτόν δεν είναι μέσο βιοπορισμού, αλλά ελεύθερης έκφρασης – οι πιο πρόσφατοι δίσκοι του είναι αρκετά διαφορετικοί από αυτούς που τον καθιέρωσαν, μια επιστροφή στην παλιά του αγάπη, την πανκ. Μέσα σε όλα αυτά, ο Moby, που το όνομα του πήρε από τον Moby Dick, λόγω μιας μακρινής συγγένειας με τον Herman Melville, συγγραφέα του γνωστού παραμυθιού, δοκίμασε τα συγγραφικά του γονίδια, γράφοντας ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο που περιγράφει μια δεκαετία από την ζωή του από το 1989 έως το 1999.

Ως αναγνώστρια το βρήκα ζωντανό, ειλικρινές, διασκεδαστικό, συνήθως, αλλά και αρκετά συναισθηματικό. Χαμογέλασα πολλές φορές με τις εμμονές και τις αθώες ή σοβαρές ανησυχίες της νεανικής του ηλικίας, αισθάνθηκα ότι γνώρισα τα γεγονότα πίσω από πολλά αγαπημένα μουσικά κομμάτια, ταυτίστηκα με την ευαισθησία του απέναντι στα ζώα, ανθρώπινα και μη ανθρώπινα και απόρησα με τις θρησκευτικές του εμμονές που δημιουργούσαν ένα ενοχικό υπόστρωμα κάτω από απλές καθημερινές χαρές, λυπήθηκα για την εξάρτησή του από το αλκοόλ στο δεύτερο μισό των ’90s . Το Porcelain (που πήρε τον τίτλο του από το ομώνυμο κομμάτι στον δίσκο “Play”) δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα μουσικό βιβλίο, μια αφήγηση πλαισιωμένη αυστηρά γύρω από την καριέρα ενός μουσικού που αναδείχτηκε ή βυθισμένη στην ιστορία κάθε δίσκου εκείνης την δεκαετίας. Αν και δεν λείπουν τέτοιες σελίδες, αυτές δεν έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα στις διηγήσεις από οτιδήποτε άλλο σημαντικό, ενδιαφέρον, αστείο ή συγκινητικό συνέβαινε στη ζωή του μουσικού-συγγραφέα εκείνη την εποχή, όπως τα ρέιβ πάρτι σε καταπράσινα δάση με την ανατολή του ήλιου, το άγχος για την υποχώρηση της γραμμής των μαλλιών του, οι κρίσεις πανικού. Το βιβλίο αυτό λειτουργεί σαν μια βαθιά εξομολόγηση, ένα μοίρασμα ψυχής.

Το Porcelain, πριν μας πάει στο 1989, ξεκινά με ένα σύντομο αλλά σημαντικό πρόλογο δανεισμένο από μια στιγμή του 1976, όπου ο δέκα ετών Moby βρίσκεται σ’ ένα χώρο πλυντηρίων αυτοεξυπηρέτησης μαζί με την μητέρα του, αντιμέτωπος με την φτώχεια, το κρύο και την βαρεμάρα. Διαφυγή του ήταν η μουσική του ραδιοφώνου – έναυσμα να ατενίζει το μέλλον του και να το φαντάζεται ευτοπικό, ένα μεγάλο πάρτι όπου χιλιάδες άνθρωποι θα του χαμογελούν και θα τον καλωσορίζουν. Αυτή η σκηνή θα έρθει ξανά και ξανά στο μυαλό μου όταν διαβάζοντας για την ζωή του διαπιστώνω κάτι που πιο εύκολα βλέπουμε στους άλλους παρά στον εαυτό μας, το γεγονός δηλαδή ότι όσο κι αν μεγαλώνουμε, όσο επιτυχημένοι/ες και αν γινόμαστε, το φοβισμένο παιδί μέσα μας, αν δεν το εντοπίσουμε και δεν το καθησυχάσουμε, μπορεί να επανέρχεται ξανά και ξανά στο προσκήνιο με την μορφή φόβων, ζήλιας, πανικού, συμπλεγμάτων, κλέβοντας την χαρά από την κάθε μέρα, την κάθε στιγμή.

Το υπόλοιπο βιβλίο χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια ξεκινώντας από το 1989, όπου ο Moby ζούσε σε μια επαρχιακή πόλη έξω από την Νέα Υόρκη. Ξεκινά ως ένας DJ μερικής απασχόλησης, τόσο φτωχός που ζει σε ένα δωμάτιο ενός εγκαταλειμμένου, παλιού εργοστασίου, με μέγεθος εννιά τετραγωνικά μέτρα και μετά βίας κερδίζει τα προς το ζην. Ήδη είναι παθιασμένος χριστιανός, straight edge (πανκ υποκουλτούρα που απέχει από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τον καπνό), vegan αλλά και αρκετά ονειροπόλος ώστε με τις ελάχιστες οικονομίες του να επισκέπτεται επίμονα την Νέα Υόρκη με τον Metro North και να τριγυρίζει μοιράζοντας demo της μουσικής του, τα οποία πιθανότατα δεν άκουγε κανένας. Το όνειρό του τότε ήταν να παίζει DJ σε ένα από τα κλαμπ της Νέας Υόρκης και να πάει να ζήσει εκεί, στην τότε πόλη των ονείρων του, των ευκαιριών και της ζωής. Στα επόμενα κεφάλαια παρακολουθούμε την ροή των ευκαιριών και την λαχτάρα του να τις αδράξει, την πραγματοποίηση των καλλιτεχνικών ονείρων του, την κατάκτηση δόξας και πλούτου και τέλος την αδυναμία όλων αυτών των επιτυχημένων στόχων να οδηγήσουν στην ευτυχία και την ηρεμία. Το φτωχό παιδί του 1989 που ζει την κάθε στιγμή φαίνεται πιο χαρούμενο από τον επιτυχημένο μουσικό που το 1999 αλκοολικός προσπαθούσε να ξεχάσει την δυστυχία του μέσα σε εφήμερες απολαύσεις και να γράψει έναν “τελευταίο” δίσκο, το Play, για να αποχωρήσει από την μουσική σκηνή με το κεφάλι ψηλά.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πολύ ζωντανό ύφος, εναλλάσσοντας διηγήσεις που αφορούν προσωπικές πτυχές τις ζωής του με ιστορίες επικεντρωμένες στην καλλιτεχνική του πορεία – όχι ότι είναι πάντα σαφές το όριο ανάμεσα στα δύο. Επιπλέον, ένα στοιχείο που δίνει ζωντάνια στο κείμενο είναι οι συνειρμοί που φέρνουν ενδιαφέρουσες παρενθέσεις και εγκιβωτισμένες ιστορίες, διηγήσεις μέσα στις διηγήσεις που αποκαλύπτουν σημαντικές στιγμές όχι μόνο μέσα από την δεκαετία 1989-1999 αλλά και από την παιδική και εφηβική του ηλικία. Νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό τα συγγραφικά γονίδια της οικογένειας πέρασαν και στον Moby!

Πέρα από το να διαβάσουμε για την προσωπικότητα, την προσωπική ζωή και την μουσική σκηνή εκείνης της δεκαετίας στην Νέα Υόρκη, θα απολαύσουμε vegan γεύματα στο Angelica kitchen, το παλιότερο και γνωστότερο vegan εστιατόριο της ΝΥ (το οποίο έκλεισε πρόσφατα μετά από 40 χρόνια λειτουργίας) και σάντουιτς με φυστικοβούτυρο και μαρμελάδα στο αεροπλάνο, θα μάθουμε να φτιάχνουμε τηγανίτες με αλεύρι ολικής και βατόμουρα και να τις απολαμβάνουμε φιλοσοφώντας για το νόημα της ζωής κάτω από τα αστέρια, θα περπατήσουμε παρέα μαζί του ξημερώματα στην Αθήνα, θα κλάψουμε και θα γελάσουμε. Αυτό όμως που μου έμεινε σαν τελική αίσθηση τις δυο φορές που διάβασα το βιβλίο είναι ότι γνώρισα τον Moby, σαν να είχαμε πάει οι δυο μας για έναν καφέ και να μου άνοιξε την ψυχή του. Νιώθω ότι γνώρισα έναν απλό και ειλικρινή άνθρωπο, με προτερήματα και ελαττώματα, φόβους, αγάπες, συναισθήματα, ένα ευαίσθητο και καλοσυνάτο πλάσμα που ακολούθησε την καρδιά του με οποιοδήποτε κόστος και ακολουθώντας την καρδιά του αγωνίστηκε και αγωνίζεται ακόμα για έναν κόσμο χωρίς βία, χωρίς εκμετάλλευση των ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων, ένα κόσμο γεμάτο πράσινη φύση και γαλάζιο ουρανό, έναν κόσμο στον οποίο θα ηχεί μόνιμα μια υπέροχη, χαρούμενη μουσική.

Εκδ. Ροπή, 2016, μτφ Αφροδίτη Γεωργαλιού, σελ. 427, [Moby – Porcelain: A Memoir, 2016]

Facebookpinterestmail
Η ιστορία ενός σκυλιού - Μαρκ Τουέιν - A Dog's Tale - Mark Twain - Vegan in Athens

Βιβλίο: Η ιστορία ενός σκυλιού – Μαρκ Τουέιν

Όλο το χρόνο μου αρέσει να διαβάζω όμως, όπως ίσως κι εσείς, τα καλοκαίρια έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο και πραγματικά μπορώ να βυθίζομαι σε ιστορίες και σκέψεις, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τον ήλιο, τις βόλτες, την θάλασσα, τους πολύωρους καφέδες σε όμορφες πόλεις. Φέτος το καλοκαίρι βρίσκομαι για άλλη μια φορά στην πανέμορφη Κρήτη, την γενέτειρά μου μαζί με την Πέτρα, τον σύντροφό μου και μερικά υπέροχα βιβλία!

Σήμερα λοιπόν δεν θα μοιραστώ μαζί σας κάποια από τις απλές, καλοκαιρινές συνταγές που φτιάχνουμε αυτές τις μέρες αλλά ένα όμορφο βιβλιαράκι που μου έδωσε μια αγαπημένη φίλη, η Βίκη, όταν βρεθήκαμε έπειτα από πολύ καιρό στο Vegan Life Festival, την μετάφραση του οποίου έχει κάνει η ίδια. Ο λόγος που το μοιράζομαι μαζί σας είναι γιατί το θεωρώ ένα από τα βιβλία εκείνα που όπως θα έλεγε και ο Κάφκα αποτελεί το τσεκούρι για την παγωμένη θάλασσα μέσα μας, καθώς χρησιμοποιώντας τα λογοτεχνικά εργαλεία που έχει στην διάθεσή του ο συγγραφέας αφυπνίζει τον αναγνώστη και τον παροτρύνει να αναθεωρήσει στάσεις και θέσεις.

Η ιστορία ενός σκυλιού είναι ένα πολύ όμορφο και συγκινητικό διήγημα, μια ιστορία την οποία αφηγείται ένας θηλυκός σκύλος, η Αϊλίν Μειβουρνίν. Στην αρχή είναι διασκεδαστική έως και αστεία πολλές φορές καθώς περιγράφει την ζωή της ως κουτάβι μαζί με την μητέρα της.

 

Η ιστορία ενός σκυλιού - Μαρκ Τουέιν - A Dog's Tale - Mark Twain - Vegan in AthensΟ πατέρας μου ήταν Αγίου Βερνάρδου, η μητέρα μου κόλεϊ αλλά εγώ είμαι Πρεσβυτεριανή. Έτσι μου είχε πει η μητέρα μου, εγώ προσωπικά δεν καταλαβαίνω αυτές τις ωραίες διακρίσεις… (σελ. 7)

Μια πρώτη αιχμή προς τον αναγνώστη, που διακόπτει αιφνίδια την ευχάριστη ροή της ιστορίας, γίνεται μέσα από τον ανεξήγητο για την ίδια αποχωρισμό της από την μητέρα της, με σκοπό να κατοικίσει σε ένα άλλο σπιτικό. Η ιστορία αποκτά νέα ισορροπία, με τα πράγματα να κυλούν ομαλά χάρη στην ευγνωμοσύνη και την αφοσίωσή της προς το “αφεντικό” της, διακεκριμένο επιστήμονα, και την έλευση του μικρού της κουταβιού και ενός ανθρώπινου μωρού στην οικογένεια. Μια πυρκαϊά όμως πυροδοτεί την ανατροπή του κλίματος και τα όποια θετικά συναισθήματα δίνουν την θέση τους στον προβληματισμό και την ανησυχία για την τύχη των ζώων που εξαρτώνται από τον άνθρωπο. Πλέον η Αϊλίν Μειβουρνίν διηγείται, μέσα από την δική της ματιά – την οποία προσεγγίζει πολύ όμορφα ο συγγραφέας – πώς βιώνει ένα μη ανθρώπινο ζώο που φέρει το ρόλο του κατοικίδιου την αγριότητα, την βαναυσότητα και τέλος την αγνωμοσύνη του ανθρώπου, τον φόβο, την άδικη αντιμετώπιση του ως χρηστικού αντικειμένου.

Η ιστορία ενός σκυλιού, γράφτηκε σε μια εποχή (το 1903) όπου ο διάλογος για την ηθική αντιμετώπιση των μη ανθρώπινων ζώων ήταν σχεδόν ανύπαρκτος και η κακομεταχείρισή τους ήταν ο κανόνας. Ο Μαρκ Τουέιν φαίνεται ότι επιδιώκει να προκαλέσει τον αναγνώστη να δει μέσα από τα μάτια ενός σκύλου και να ταυτιστεί, να ζήσει νοερά την βαναυσότητα που βιώνουν, βίωσαν και θα βιώσουν αμέτρητα ζώα εξαιτίας της δήθεν επιστημονικής δεινότητας. Οι τεχνικές που χρησιμοποιεί για να το πετύχει είναι αφενός η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και αφετέρου η σκιαγράφηση με επιδέξια λογοτεχνάσματα των διαφορών μα κυρίως των ομοιοτήτων στη σκέψη και στη συναίσθηση μεταξύ ανθρώπου και σκύλου.

Αγαπητοί αναγνώστες,Η ιστορία ενός σκυλιού - Μαρκ Τουέιν - A Dog's Tale - Mark Twain - Vegan in Athens
Αυτή είναι η ιστορία μου. Πρόλαβα να τη γράψω λίγο πριν από το τέλος και ό,τι διηγούμαι είναι πέρα για πέρα αληθινό. Αν και κάποια από τα πράγματα που αναφέρω είναι αρκετά πολύπλοκα για να γίνουν κατανοητά από το σκυλίσιο μυαλό μου, είμαι βέβαιη πως για εσάς θα είναι ξεκάθαρα και ευκολονόητα. Πιστεύω πως όταν τη διαβάσετε θα γίνετε σοφότεροι όσον αφορά την επίδραση που έχετε εσείς, οι άνθρωποι, πάνω στη δική μας ζωή, στη ζωή των ζώων. Αυτός, εξάλλου, είναι και ο λόγος που την έγραψα.
Με βαθιά εκτίμηση,

Αϊλίν Μέιβουρνιν

H ιστορία ενός σκυλιού εμφανίστηκε πρώτη φορά σε συνέχειες στο περιοδικό Harper’s Magazine. Έναν χρόνο μετά κυκλοφόρησε με τη μορφή βιβλίου για λογαριασμό της αγγλικής National Anti-vivisection Society. Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνεται και ένα γράμμα του Μαρκ Τουέιν προς τον γραμματέα της οργάνωσης.

Δεν με ενδιαφέρει να γνωρίζω εάν η ζωοτομία αποφέρει ή όχι αποτελέσματα επωφελή για την ανθρώπινη φυλή. Ακόμα και αν γνώριζα ότι τα αποτελέσματά της είναι επωφελή για τους ανθρώπους, δεν θα απομακρυνόταν η εχθρότητα που τρέφω για αυτήν… (σελ. 37)

Εκδ. Κυαναυγή, 2016. μτφ Βίκη Ξηρακιά, σελ. 42 [Mark Twain – A Dog’s tale, 1903]

Facebookpinterestmail
Η Μελέτη της Κίνας - The China Study - Vegan in Athens

Βιβλίο: The China Study – Η Μελέτη της Κίνας: Αναθεωρημένη και διευρυμένη έκδοση – T. Colin Campbell & ThomasM. Campbell II

H Μελέτη της Κίνας, γνωστή ως The China Study, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αμερική το 2006, το ίδιο περίπου διάστημα που η ηθική έδινε μέσα μου την τελική μάχη απέναντι σε μια εδραιωμένη διατροφική συμπεριφορά, βασισμένη στον πόνο και την εκμετάλλευση των ζώων. Ψάχνοντας να στηρίξω κάπου την “παράλογη” για τα τότε ελληνικά δεδομένα απόφασή μου να σταματήσω την κατανάλωση ζωικών, άρχισα να ψάχνω πληροφορίες στο διαδίκτυο και ο τίτλος “The China Study” βρισκόταν όλο και συχνότερα μπροστά μου. Οι συζητήσεις που είχε προκαλέσει η έκδοση της μελέτης σχετικά με τα οφέλη της φυτοφαγίας στην υγεία ήταν πολλές, ωστόσο οι ενστάσεις μου σχετικά με την χρήση των πειραματόζωων ιδιαίτερα στις μελέτες για τον καρκίνο και οι ανεπαρκείς αναφορές στα δικαιώματα των ζώων με είχαν προκαταβάλει, αρχικά τουλάχιστον, αρνητικά απέναντί της. Τελικά, η ανάγκη να το διαβάσω δημιουργήθηκε μέσα μου αργότερα όταν, βομβαρδισμένη από πολλές και συχνά αντιφατικές πληροφορίες σχετικά με τα τι και πώς της φυτοφαγίας, θέλησα να ενημερωθώ από μια έγκυρη πηγή για το αν μια φυτοφαγική διατροφή ήταν πράγματι ασφαλής και για το πώς θα έπρεπε να είναι δομημένη, καθώς το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο χρήσιμα και αν είναι, σίγουρα δεν αποτελούν αξιόπιστες πηγές πληροφόρησης. Αντίθετα το βιβλίο αυτό, συνιστά προϊόν μιας μακροχρόνιας και σοβαρής επιστημονικής έρευνας.

Ακόμα θυμάμαι την αίσθηση σιγουριάς και ορθότητας που ένιωσα για την επιλογή μου καθώς και το “οπλοστάσιο” των επιχειρημάτων υπέρ της φυτοφαγίας που απέκτησα όταν διάβαζα την πρώτη έκδοση του The China Study στα αγγλικά και έτσι, πριν λίγο καιρό αποφάσισα να το ξαναδιαβάσω, δοκιμάζοντας αυτή τη φορά την μεταφρασμένη, αναθεωρημένη και διευρυμένη έκδοση του. Και ενώ θεωρούσα ότι είχα εξοικειωθεί με τις μελέτες και τις ιδέες του βιβλίου, βρέθηκα για άλλη μια φορά να κουνάω το κεφάλι μου με επιδοκιμασία και θαυμασμό μπροστά στην πληθώρα των στοιχείων που αποδεικνύουν ότι μια ισορροπημένη φυτική διατροφή είναι ικανή όχι μόνο να προλάβει αλλά ακόμα και να ανατρέψει πολλές ασθένειες.

Η Μελέτη της Κίνας - The China Study - Vegan in Athens

Στην Μελέτη της Κίνας, ο Τ. Colin Campbell, ομότιμος καθηγητής Βιοχημείας της Διατροφής στο Πανεπιστήμιο του Cornell, σε συνεργασία με τον γιο του Thomas Campbell, παρουσιάζει με λεπτομέρεια πώς ο ίδιος, μεγαλωμένος σε μια γαλακτοπαραγωγική φάρμα και έχοντας υιοθετήσει ένα μοντέλο διατροφής βασισμένο στα ζωικά προϊόντα, μέσα από την ερευνητική του σταδιοδρομία, κατέληξε σε συμπεράσματα που υποδεικνύουν ότι μια διατροφή αποτελούμενη από μη επεξεργασμένες φυτικές πρώτες ύλες μπορεί να είναι ασπίδα απέναντι σε μια πληθώρα ασθενειών όπως ο καρκίνος, οι καρδιοπάθειες, ο διαβήτης και η παχυσαρκία. Χρησιμοποιώντας την επιστημονική μέθοδο και τα δεδομένα από μελέτες τριών δεκαετιών, οι Campbell διερευνούν τη σύνδεση της διατροφής με τις σοβαρές ασθένειες της σύγχρονης εποχής, ενώ δεν παραλείπουν να θίξουν και άλλα σημαντικά ζητήματα όπως τους κινδύνους που κρύβουν μερικές από τις πιο δημοφιλείς δίαιτες, πολλές από τις οποίες δεν στηρίζονται σε αξιόπιστα επιστημονικά δεδομένα, τον έλεγχο της τροφής που επιτυγχάνουν μέσα από τη διαφήμιση οι εταιρείες παραγωγής επεξεργασμένων τροφίμων και την επιρροή που συχνά αυτές έχουν στην πολιτεία και στην επιστημονική κοινότητα.

Μόνο κάποιος βαθιά εξοικειωμένος με το σύστημα μπορεί να διακρίνει τις ειλικρινείς θέσεις που βασίζονται στην επιστήμη και τις ανειλικρινείς, ιδιοτελείς θέσεις. Ήμουν κομμάτι του συστήματος για πολλά χρόνια, σε πολύ ανώτερα επίπεδα, και είδα αρκετά ώστε να είμαι σε θέση να πω ότι η επιστήμη δεν είναι πάντα η ειλικρινής αναζήτηση της αλήθειας που τόσοι πολλοί πιστεύουν ότι είναι. Περιλαμβάνει πάρα πολύ συχνά χρήματα, δύναμη, εγωισμό και προστασία των προσωπικών συμφερόντων πάνω από το κοινό καλό. (σελ 314)

Η Μελέτη της Κίνας - The China Study - Vegan in Athens
T. Colin Campbell

Μελετώντας το βιβλίο θα παρακολουθήσουμε πώς ο Τ. Colin Campbell και οι συνεργάτες του αντιλήφθηκαν την σχέση μεταξύ κατανάλωσης ζωικών και εκδήλωσης ασθενειών και ποιες ερευνητικές μεθόδους χρησιμοποίησαν μέχρι να φτάσουν στην εξαγωγή των συμπερασμάτων που οδήγησαν πατέρα και γιο στο να συγγράψουν το παρόν βιβλίο. Πέρα από την μελέτη των διατροφικών συνηθειών και παραγόντων του τρόπου ζωής που σχετίζονται με την θνησιμότητα λόγω ασθένειας στην ηπειρωτική Κίνα και την Ταϊβάν (γνωστή ως Μελέτη της Κίνας) τα συμπεράσματα τους βασίζονται και σε στοιχεία που προήλθαν από επιπρόσθετα ερευνητικά προγράμματα και εργαστηριακές μελέτες σχετικά με την διατροφή, τα οποία διεξάγονταν παράλληλα. Ο όγκος και η βαρύτητα αυτών των μελετών όπως διαβάζουμε ήταν τέτοια που, όχι άδικα ίσως, το βιβλίο αυτό έχει χαρακτηριστεί ως το πιο σημαντικό βιβλίο των τελευταίων εβδομήντα πέντε ετών για την διατροφή και την υγεία από τον εκδότη του Living Nutrition Magazine.

Επισκέπτεστε τον γιατρό σας για να λάβετε συμβουλές για την υγεία σας και στην αίθουσα αναμονής βρίσκετε ένα περιοδικό 243 σελίδων με τίτλο “Οικογενειακός γιατρός: Ο οδηγός σας για υγεία και ευεξία. Το περιοδικό […] είναι γεμάτο από ολοσέλιδες έγχρωμες διαφημίσεις για McDonald’s, Dr Pepper, πουτίγκα σοκολάτας και μπισκότα Oreo. Αγοράζετε το National Geographic Kids ένα περιοδικό που δημοσιεύεται από την National Geographic Society “για τις ηλικίες των έξι και άνω”, περιμένοντας να βρείτε άρθρα ανάλογα της ηλικίας στην οποία απευθύνεται. Οι σελίδες του, ωστόσο, είναι γεμάτες διαφημίσεις Twinkies, M&Ms, Frosted Flakes, Froot Loops, Hostess CupCakes και Xtreme Jell-O Pudding Sticks.

Αυτό είναι που οι επιστήμονες και ακτιβιστές τροφίμων στο Πανεπιστήμιο του Γέηλ αποκαλούν τοξικό περιβάλλον τροφίμων. Είναι το περιβάλλον στο οποίο οι περισσότεροι από εμάς ζούμε σήμερα,

γράφει ο John Robbins (σελ. xxvii), o συγγραφέας του Diet for a New America για την Μελέτη της Κίνας, υποδεικνύοντας ένα κατεστημένο που επιβάλλει η βιομηχανία τροφίμων και το οποίο σε καμία περίπτωση δεν στοχεύει στο όφελος των καταναλωτών. Απ’ ότι φαίνεται όμως υποστηρίζεται, μεταξύ άλλων, ακόμα και από περιοδικά που έχουν ως κεντρικό τους άξονα την διατήρηση της υγείας ή και το σεβασμό προς τα παιδιά. Και αν μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε ότι τέτοιου είδους “σκευωρίες” ήταν αποτελεσματικές μόνο στην Αμερική, επαναλαμβάνοντας αυτάρεσκα και με μια δόση ψευδούς ανωτερότητας την λέξη “αμερικανάκια” όποτε θέλαμε να υποδηλώσουμε ότι εμείς ως λαός δεν πέφτουμε στην όποια παγίδα, όπως αυτή της βιομηχανίας τροφίμων, τα σύγχρονα δεδομένα της υγείας στη χώρα – επίκεντρο της “μεσογειακής διατροφής” έχουν πάψει πλέον να φαίνονται αισιόδοξα, αφού δεν απέχουν και πολύ από αυτά που περιγράφονται στο The China Study. Ωστόσο ο T. Colin Campbell τονίζει ότι η ελπίδα ότι η γενετική έρευνα θα οδηγήσει σε φαρμακευτικές θεραπείες για ασθένειες, αγνοεί πιο ισχυρές λύσεις που μπορούν να εφαρμοστούν σήμερα (σελ. xxxiv) εννοώντας ότι η στροφή προς μια φυτοφαγική διατροφή, βασισμένη σε μη επεξεργασμένες τροφές μπορεί να παρεμποδίσει ακόμα και να θεραπεύσει ασθένειες.

Η Μελέτη της Κίνας - The China Study - Vegan in Athens

Ίσως διαβάζοντας ήδη τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου αναρωτηθούμε εύλογα, γιατί μια τόσο ουσιαστική και εις βάθος μελέτη δεν έχει ακόμα ανατρέψει τα σύγχρονα διατροφικά δεδομένα παγκοσμίως; Ο T. Colin Campbell πιστεύει ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους η γνώση αυτή παραμένει άγνωστη στο κοινό είναι ότι αποτύχαμε να μελετήσουμε ή ακόμα και να συζητήσουμε αυτή τη βασική έννοια της διατροφής σε εργαστήρια, αίθουσες διαλέξεων, ιατρικές κλινικές και αίθουσες συνεδριάσεων χάραξης πολιτικών. Και προσθέτει ότι ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός ότι γίνονται συνεχώς δυναμικές προσπάθειες από μια ολιγαρχία που αποτελείται από τη βιομηχανία, την κυβέρνηση, την ακαδημαϊκή κοινότητα, την ιατρική πρακτική και τα ΜΜΕ να στερήσουν τη γνώση αυτή από το κοινό! (σελ 434).

Και μπορεί η μελέτη αυτή να μην εξετάζει τους ηθικούς λόγους που επιβάλλουν την αποχή από τα ζωικά προϊόντα, πραγματεύεται όμως ενδελεχώς τους περισσότερους συσχετισμούς μεταξύ φυτοφαγίας και υγείας απαντώντας σε όλα τα συναφή ερωτήματα. Τελικά είναι η vegan διατροφή ασφαλής; Η απάντηση των συγγραφέων δεν είναι απλώς μια συγκατάβαση, αλλά περισσότερο συνιστά μια δραστική παρακίνηση υπέρ της υιοθέτησής της.

Oι πληροφορίες σχετικά με τα οφέλη της φυτοφαγικής διατροφής με μη επεξεργασμένες τροφές, κατά τη γνώμη μου, είναι η πιο προοδευτική είδηση στην ιστορία της δυτικής ιατρικής. Μπορεί να είναι ο λιγότερο ταξιδεμένος δρόμος, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα γίνει η λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας του μέλλοντος. Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή. (σελ. 437) αναφέρει ο T. Colin Campbell.

 

Εκδ. Συμμετρία, 2017, μτφ Σπύρος Αθανασόπουλος, σελ. 560 [T. Colin Campbel & Thomas M. Campbell II, The China Study: Revised and Expanded Edition: The Most Comprehensive Study of Nutrition Ever Conducted and the Startling Implications for Diet, Weight Loss, and Long-Term Health, 2016]

Facebookpinterestmail